Vermin

De mannen van Vermin doen de naam geen eer aan, want ongedierte zijn zij zeker niet! Ze komen goed binnenvallen met het muzikale Inferiorganism, hierin laten de mannen erg goed zien waartoe ze zonder zang in staat zijn. Ze bouwen in dit nummer veel kracht op, en deze kracht blijft het hele album lang terugkomen. Inferiorganism begint met een langzaam duister voorspel van de gitaar, gevolgd door opkomende beuken van de drum die steeds sneller gaan, en dan valt de rest in.

Dit blijft aanhouden tot ze een muzikaal orgasme hebben bereikt, dan komen er wat melodieuze stukken tevoorschijn. In dit nummer wordt het hele album samengevat. Vermin pakt de tempowisselingen in dit nummer erg goed aan. Het begint pas echt te beuken bij het tweede nummer, als de zanger er na negen seconden al inspringt met flink wat onverstaanbaar geschreeuw!

Dit album bestaat uit veel beweging en tempowisselingen, de gitaarpartijen lijken wel een eigen leven te leiden, maar om de een of andere reden past het wel erg goed bij de rest van de muziek. Dus het is niet zo dat de gitaar compleet losstaat van het album. ’t is apart, maar het heeft wel wat! Er wordt ook flink wat gespeeld met geluidseffecten. Naast de diverse drumpartijen is dit album toch vrij technisch, ik zou het bijna progressief willen noemen. Dit komt voornamelijk door de structuren in de nummers die je niet vaak tegenkomt in de death metal scene.

De mix op dit album is erg rauw, maar dat voegt in dit geval juist iets toe aan de muziek. Je moet alleen wel even de tijd nemen om hieraan te wennen, je zal er geen spijt van krijgen. Ik heb Vermin op geen enkel saai moment betrapt op dit album, dit had ik wel bij hun laatste album A Nihilistic Swarm, waar ze toch iets minder technisch en strak waren. Kortom: leg je neckbrace maar klaar. Vet, vet, vet! “doe mij die maar!” kopen die handel.

Lees meer: reviews