Sora

Soms is de eerste indruk niet de juiste. Het overkwam me toen ik voor het eerst naar de nieuwe cd van Sora luisterde. Maar nadat ik de cd een paar keer had beluisterd gingen de nummers een eigen leven leiden en bleven geregeld op een prettige manier in mijn hoofd hangen. De tweede cd van Erol Sora heeft nogal wat overeenkomsten met de Britse muziek scène uit de jaren tachtig. Daar haalt Erol Sora ook zijn invloeden vandaan.

Hij startte met het spelen van de gitaar toen hij Kiss voor de eerste keer zag in de zeventiger jaren en was geïnspireerd om zijn eigen nummers te schrijven terwijl hij naar gitaristen als Ritchie Blackmore, Michael Schenker en John Sykes luisterde. Het is dus niet toevallig dat zijn muziek ook klinkt als die oude rocknummers van weleer.

Zijn nummers voelen goed, warm en vertrouwd. Het eerste nummer Taste Of Rock And Roll heeft de geest van Whitesnake in zich en The Storm Has Just Begun doet me denken aan Gary Moore toen hij nog in zijn betere muziekdagen speelde. Ik dacht eigenlijk dat Erol niet zo’n goede zanger was, maar in de ballade When You’re Gone ben ik heerlijk verbaasd door zijn stem. Hij kan wel degelijk zingen. Na dit nummer begint Sora wat meer te rocken. De tweede helft van de cd is dan ook steviger dan de eerste zonder dat dit ten koste gaat van de melodie.

In het nummer Invitation versnelt Sora nog eens. Stop Messing Around en Rock And Roll Dog maken het daarna af. Het laatste nummer When You Gonna Love Me is dan het toetje. Zacht, zoet en langzaam. Erol Sora is op een top een gitarist. De gitaar heeft altijd een prominente plaats in de nummers, maar is nooit vervelend of erg op de voorgrond. Je moet Sora echt een tweede kans geven wanneer je goede muziek wil (desire) en dat is de waarheid (truth).

Lees meer: reviews