Solitaire – is verdomde trots op Predatress

De website is nog in aanbouw, dus erg veel informatie is er niet te vinden op het internet. Wat we wel weten is dat er een bezettingsverandering heeft plaatsgevonden. Zanger Mika verliet de band en gitarist Riku nam zijn taak over; daarmee werd deze zanger/gitarist van het Finse Solitaire. De band heeft zijn vierde album uit, Predatress. Laten we maar eens een praatje maken met Riku. Om te beginnen over de bezettingswisseling en zijn nieuwe rol in de band.

Waarom is Mika niet meer bij Solitaire?
Riku: ‘Omdat hij ons eind 2006 vertelde dat hij de band wilde verlaten. Ik denk dat hij moe en gefrustreerd was na al die jaren met Solitaire zonder enig groot succes geboekt te hebben. Er was ook het een en ander aan de hand op het persoonlijke vlak tussen hem en de rest van de band. We hadden geen ruzie of zo, we hadden min of meer genoeg van elkaar. Nee, we hebben geen contact meer met hem, maar voor zover ik weet, gaat het goed met hem. Dit was het beste, voor hem, voor de band.’

Zijn jullie nog op zoek gegaan naar een andere zanger, of besloot je meteen om het over te nemen?
‘Nee, we hebben niet gezocht naar een nieuwe zanger, hebben het ook niet overwogen. Ik weet nog dat het in de beginjaren verschrikkelijk moeilijk was om er een te vinden en dat gedoe wilde ik niet meer. Vandaar dat ik besloot zelf de zang op me te nemen. Dat was eigenlijk een makkelijke en ook vanzelfsprekende keus, omdat ik de meeste nummers schrijf, zowel de zanglijnen als de teksten. Dit was het beste voor Solitaire en het stelde ons ook in staat om meteen door te gaan. Een andere zanger zou een stapje terug hebben betekend, en dan hadden we nu niet Predatress uit kunnen brengen.’

Wanneer ben je begonnen met het schrijven van dit album? Nadat je de microfoon over had genomen?
‘Het merendeel wel. Ik had een tweetal nummers klaar en wat losse ideeën voordat Mika vertrok, maar het meeste is geschreven na mijn besluit de zang voor mijn rekening te nemen. Dat was een hele opluchting trouwens, want het betekende dat ik niet meer hoefde uit te leggen hoe ik een en ander voor ogen had. Ik kon me nu richten op het schrijven van goede zanglijnen, voor mezelf.’

Wat is er anders aan deze cd vergelelek met de vorige drie?
‘Er zijn niet alleen verschillen, maar ook overeenkomsten. Muzikaal gezien is het nog steeds snelle, energieke en agressieve speed metal, maar Predatress is afwisselender en neigt meer naar de traditionele heavy metal qua riffs en arrangementen. Natuurlijk is de zang het grootste verschil met de voorgaande albums. Mijn manier van zingen verschilt met die van de vorige zanger, mijn stem is wat donkerder en dieper, mijn stijl melodieuzer, technischer in de zin van heavy metal. Mika had meer een punkachtige zangstijl. Ook het geluid van dit album is beter, voller en zwaarder, met rauwe gitaren die samen met de vocalen agressiever en levendiger klinken. Het hele opnameproces duurde dit keer langer, het opnemen alleen al duurde vier maanden, wat erg intensief was voor iedereen. Maar het resultaat mag er zijn, het is echt zoals Solitaire is en ik ben verdomde trots op Predatress.’

Denk je dat je het oude werk live kunt brengen zoals het moet?
‘Moet? Ik weet niet hoe mensen denken dat dit “moet”. En het interesseert me ook niet. Ik zing het oude werk zoals ik het voor ogen had toen ik de zanglijnen componeerde. Weet je, we hebben nu een tiental optredens gedaan waarbij ik zong, en het gaat erg goed. Het publiek is enthousiast. Natuurlijk is het anders dan voorheen, dat moet ook. Ik herinner me dat we begin 2007 een proefopname maakten waarbij ik een paar oude nummers zong. Toen we ernaar luisterden, stapte Waaqqu verbaasd op me af. Hij had niet gedacht dat er zulke gave zanglijnen in het nummer zaten! Precies diezelfde reacties krijgen we van het publiek, geweldig toch?’

Ik vind de muziek nog steeds klasse speed metal, maar moest wel wennen aan jou als zanger ...
‘Grappig, veel mensen hadden moeite met Mika als zanger van Solitaire en zij hebben de bezettingswisseling enthousiast ontvangen. Ik heb ook niet aan mezelf getwijfeld, maar wel aan de reacties die we zouden krijgen. Maar toen hoorde ik dat veel mensen kritiek hadden op Mika en sommigen vroegen zich af waarom ik zelf niet ging zingen. Dus toen wist ik dat het zou werken.’

Soms krijg ik het idee, vooral bij de instrumentale delen of breakt, dat Solitaire meer Brits klinkt ... hoe denk jij hierover?
‘We hebben altijd invloeden van de NWOBHM in onze muziek gehad, het is mooi dat we dat deze keer beter voor het voetlicht hebben kunnen krijgen. Het gitaarwerk is beslist beter op dit album, Waaqqu en ik zijn behoorlijk gegroeid als muzikanten, niet alleen individueel, ook als gitaartandem. Daar hebben we keihard voor gewerkt, we speelden veel samen en ik vind dat sommige stukken van Waaqquu’s solowerk op dit album echt briljant is.’

Het hoesontwerp van dit album is bijzonder onderhoudend. Wie is het meisje?
‘Dat is natuurlijk Sonya Solitaire! Ze is tot leven gewekt op de hoes, de bitch bestaat echt en is niet het stripkarakter zoals bij de vorige albums. We wilden het dit keer anders aanpakken, dus besloten we voor fotografie in plaats van een tekening. We deden alles zelf dit keer, samen met de platenmaatschappij, en we hebben erg veel plezier gehad bij de fotoshoot. Het was een heel karwei om al die attributen aan de trekken en de boel zo aan te kleden, maar het resultaat bevalt ons. Ik vind het onze beste hoes tot nu toe.’

Wilden de andere bandleden niet op de voorkant met de ‘Predatress;’?
‘Ha, ze staan geboeid op de achterkant, te wachten op hun beurt. Ik was de eerste die vastgebonden werd om mijn klok- en hamerspel te laten afsnijden. Daar gaat het ook over, Sonya “The Predatress” Solitaire jaagt op mannen, bindt ze vast, snijdt ze in stukken en bewaart hun genitaliën als trofees. Als je goed kijkt, zie je deze trofees ook hangen aan haar riem …’

Waar gaat 1988 – Revenge Lives On over?
‘Dat is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, maar ik kan je niet meer vertellen dan wat ik al in de teksten heb verteld. Hier staan de precieze data en gebeurtenissen in, dus het is aan de luisteraar er het verhaal uit te halen.’

Komen alle albums ook op vinyl uit?
‘Die vraag krijgen we vaak, en ja, we hebben het erover gehad met de platenmaatschappij. Helaas zijn de kosten te hoog. Maar er bestaat een goede kans dat het laatste album wél op vinyl wordt uitgebracht. De eerste drie album gaan we niet nog een keer uitbrengen, ook niet op cd. We beschouwen die als collectorsitems.’

Wat zijn de plannen voor 2009?
‘Momenteel zitten we midden in weer een bezettingsverandering. Het zit zo. Het afgelopen jaar, anderhalf jaar, werd het steeds duidelijker dat Kalu en Mikko geen tijd meer kunnen vrijmaken voor Solitaire. Ze hebben een baan, een gezinsleven en dat slokt veel tijd op. Waaqqu en ik maakten ons al zorgen tijdens de opnamen voor dit album, we dachten zelfs dat we dit album niet zouden afkrijgen. Het was min of meer een wonder dat het wel lukte, maar het duurde veel te lang naar mijn zin. Kalu en Mikko hadden de band niet meer als prioriteit, dus we besloten dat we een nieuwe drummer en bassist moesten gaan zoeken, anders zou de band uiteindelijk ophouden te bestaan. Maar gelukkig, we hebben inmiddels al vervanging gevonden, nu moeten we het allemaal zo samen krijgen, dat we straks kunnen optreden. We hebben nu nog geen optredens gepland, maar rustig werken, geduldig zijn, en zien hoe de dingen lopen.’

Wat was het beste en slechtste wat jullie is overkomen?
’Ik hoop dat het leukste nog moet komen! Het is schier onmogelijk om iets te kiezen als beste op slechtste moment, we hebben ups en downs meegemaakt. Een bezettingswisseling is altijd een uitdaging, maar niet per se iets slechts. Ik zie het nu meer als hoop op een nieuwe toekomst. We hebben nu vier albums gemaakt en elke keer als er een nieuw album uit kwam, behoorde dat tot de beste momenten. Ons eerste optreden buiten Finland, het Headbangers Open Air Festival in 2003, was ook een gedenkwaardig moment, evenals het ondertekenen van onze eerste platendeal. Aan de andere kant herinner ik me de start van de band in 1995, de frustraties om een goede bezetting bij elkaar te krijgen en elke keer als de bezetting wisselt, denk ik daaraan terug. Maar ruim 13 jaar later slaat de balans meer dan door naar de positieve kant, en we hebben zeker meer goede besluiten genomen dan slechte. Ik hoop dat de band bestaat zolang als ik leef, want zolang als de band bestaat, besta ik ook.’

Lees meer: interviews