Decadence

Om maar even heel onbescheiden te beginnen: onlangs speelde mijn bandje in Tilburg met een te gekke Zweedse thrashband. De band heet Decadence en wordt aangevoerd door een opvallend veelzijdig krijsende dame met de naam Kitty Saric. Ik was al een flinke tijd enorm onder de indruk van hun laatste album 3rd Stage Of Decay en ze maakten mijn verwachtingen live waar. En nu ligt er een nieuw album.

En wat een album zeg! Alle elementen die zijn voorganger al zo gaaf maakten zijn op Chargepoint weer in grote mate aanwezig. De razendsnelle thrashriffs van Kenneth Lantz met bijpassend drumwerk van Erik Röjås, de naar de Gothenburg-sound neigende melodieuze momenten, de fantastische gitaarsolo’s, de onverwachte wendingen in de nummers en de opvallend veelzijdige strot van Saric.

Waar veel Zweedse bands de fout in gaan is dat ze óf alleen maar heel hard, óf alleen maar heel melodieus zijn. Decadence weet het voor de verandering ook echt te combineren. Keiharde, intense riffs worden opgevolgd of soms zelfs gecombineerd met een melodieus gitaarloopje. Een midtempo beukend drumstuk verandert zo in een retesnel (en strak!) double basspatroon of een galopperend old-schoolstuk.

De jongens (en meid) van Decadence zijn niet alleen steengoede muzikanten, ze weten ook hoe ze een goed nummer moeten schrijven. Bovendien slagen zij erin om binnen de grenzen van de thrash/death metal, die toch af en toe verstikkend beperkt kunnen zijn, ongebruikelijk veelzijdig te zijn. Het melodieuze, meeslepende en enigszins progressieve Be Home When I’m Gone lijkt in geen enkel opzicht op het brute meesterwerkje Silent Weapon (For A Quiet War). Toch is er een herkenbare sound, waardoor meteen duidelijk wordt dat het om dezelfde band gaat.

Sommige bands zijn er hun hele carrière naar op zoek, Decadence was er eigenlijk meteen al naar op weg en heeft die sound sinds 3rd Stage Of Decay goed te pakken. Naast bovengenoemde nummers is ook het openingsnummer Discharge een ongelooflijke trap in je gezicht. Heerlijk! Het dreigende begin van Point Of No Return is een niets minder dan geniale inleiding tot een dito nummer, maar eigenlijk is het hele album van onwaarschijnlijk hoge kwaliteit. Elk nummer heeft wel een onweerstaanbare twinriff, een brilante solo en een prachtige climax.

Deze recensie schrijven duurde opvallend lang. Dit had een belangrijke reden; ik móést nu eenmaal een paar keer per nummer van mijn stoel af springen om te gaan headbangen, er is geen ontkomen aan. Elke zich serieus nemende thrashliefhebber doet zich een plezier met Chargepoint. Pik dan gelijk 3rd Stage Of Decay op als je die niet hebt. En iedereen die ze onlangs in Tilburg gemist heeft – en dat waren er behoorlijk wat – zorg dat jullie er volgende keer wel bij zijn, want je mist echt wat. Lang leve Decadence.

Lees meer: reviews