The Monolith Deathcult

De mannen van The Monolith Deathcult kregen weer de kriebels en besloten van hun eerdere album The White Crematorium een re-release uit te brengen die onder de naam The White Crematorium 2.0 zou verschijnen. Het album is in een nieuw jasje gestoken en zijn opgenomen in de brute Trivmvirate stijl. Waarom ze dit gedaan hebben is voor mij een vraag, voor de band een weet, maar ik weet zeker dat de fans hier spoedig antwoord op zullen krijgen.

Het eerste nummer genaamd Army of the Despised begint met een Duits nummer, begeleid door een sinister achtergrond geluid als het Duitse lied vordert, als deze overgaat in een brute muzikale uitbarsting begint het album echt! Het is een goede sfeermaker en de muziek slaat er hard in met brute vocalen, pompende bas en gitaarpartijen en beukende blastbeats. Ook de breaks die in Army of the Despised voorkomen zijn niet mis!

De tempowisselingen zijn goed aangepakt en helpen het accent te leggen op de power die het nummer heeft. Het nummer the Army of the Despised loopt bijna vlekkeloos over in het nummer 7 Months of Suffering en het beuken gaat verder. Ook hier zijn de breaks niet voor de poes maar qua muziek is er niet veel veranderd. De drums worden hierdoor ietwat eentonig, de zanger lijkt op het wat rustigere stuk in het nummer over zijn nek te gaan en blastbeats zijn leuk, maar je kan het ook overdrijven.

De gitaarsolo’s daarentegen maken veel goed, het scherpe randje aan het geluid van de gitaar is goed te horen en in dit geval is dat een goed iets, deze scheurt dus lekker verder en zorgt voor de variatie in het album. De drums klinken op sommige momenten een beetje dood gecomprimeerd. Ook wil ik de aandacht even geven aan het nummer The Haunted Ravines of Babi Yar, zo’n geweldig instrumentaal nummer ben ik in geen tijden meer tegen gekomen! De opbouw is super en de climax, daar krijg je letterlijk kippenvel van.

Bij het nummer Concrete Scarpohagus kom je een stilte tegen van bijna 13 seconden! Dit is gewaagd maar doet de muziek in mijn mening geen kwaad. Het album bevat ook een extraatje voor de luisteraars, het nummer kindertodestanz, dit vind ik ook erg gewaagd, het nummer is over de cyber kant van metal heen gegooid en doet mij denken aan de bands Rammstein en Oomph!

Kortom, veel scheurend gitaargeweld, knallende breaks, veel blastbeats, muzikaal lekker uptempo en erg gevarieerde in de vocalen. Het klinkt als metal, het ziet er uit als metal, het is metal! Ik heb alleen mijn twijfels bij het ‘extraatje’.maar elke band moet om de zoveel tijd iets nieuws bewaren, is het niet? Prima album, lekker om te luisteren en erg verrassend! Een goede re-release als je het mij vraagt.

Lees meer: reviews