Murder Therapy

Het muzikale niveau waar sommige bands mee debuteren is soms toch wel belachelijk hoog. Neem nu deze band Murder Therapy, waarvan enkele leden natuurlijk wel wat ervaring opgedaan hebben bij bands waarvan niemand ooit gehoord heeft (en zeker niet buiten Italië). Toch slagen deze mannen erin een plaat in elkaar te draaien in de overtreffende trap waar menig collega band een puntje aan kan zuigen. De in eigen beheer uitgebrachte EP “The Therapy” werd internationaal al zeer goed ontvangen, Deity Down Records zag er wel heil in om het debuut van Murder Therapy uit te brengen.

En het is heftige shit geworden, zo heftig dat het zeker niet aan de gemiddelde deathmetal fan besteed is. Zelf noemen ze het psychotic deathmetal. Een goede omschrijving als je het mij vraagt, het is inderdaad het gevoel wat overheerst als je dit ondergaat. Als vertrekpunt zou je het moeilijkere werk van Immolation of een Hate Eternal kunnen nemen, maar dan zeker toch stukken progressiever en chaotischer. De gitaristen spelen zeker geen simpele gitaarriffs, en de overgangen zijn vaak jazz-achtig te noemen.

De songstructuren zijn hectisch maar gelukkig wel te volgen, dit in tegenstelling tot enkele soortgenoten. Als zo vaak met dit type platen zijn de eerste nummers het meest over the top en daardoor het moeilijkst te bevatten. De overige nummers van Symmetry Of Delirium bevallen me dan op dit moment dan ook zeker wat beter. En er zit duidelijk een opbouw in deze plaat, die naar het eind toe wat dreigender en neurotischer wordt. Met zijn half uur is er over de gehele linie dan ook meer dan genoeg variatie om als geheel indruk te maken.

Ook typisch is de vrij lompe putgrunt, wat de muziek net wat bruter maakt, wat je eigenlijk niet verwacht bij dit type deathmetal bands. Na meerdere (en dan bedoel ik meerdere) luisterbuurten stoort mij eigenlijk alleen nog de (metalcore) scream die ook hier weer her en der onnodig opduikt. Het irritante einde (een doordringende pieptoon) maakt dat je elke keer weer bewust het einde van deze plaat meemaakt. Een mooi moment om te bedenken of je deze sonische aanslag nog een keer wilt ondergaan of dat het mooi is geweest.

Zo alles bij elkaar toch duidelijk een band die de grenzen van het genre maar weer eens opzoekt. Geniaal of te ver gezocht, dat blijft de vraag. Mijn favoriete muziekstijl zal het nooit worden, maar deze plaat zal zeker nog eens langskomen voor de broodnodige variatie. Kan het jou niet gek genoeg, dan is dit zeker een aanrader.

Lees meer: reviews