UFO – Blijft buitenaards goed

Allereerst vind ik dat ik moet zeggen dat ik het belachelijk vind dat we op deze zondagavond niet over de koppen kunnen lopen. Aan de andere kant is er wel genoeg volk binnen om de zaal aardig gevuld te krijgen en de sfeer optimaal te houden. Al gauw blijkt dat er geen voorprogramma is en dat UFO het alleen zal moeten doen. Het geeft ons de hoop dat ze vanavond dan wel even een tijdje langer zullen spelen, al zal dat voor deze (met respect gesproken) oude heren niet meevallen. Wat wel jammer is, is dat voor de eerste 20 datums van de tour de supersympathieke rasdrinkende bassist Pete Way er niet bij zal zijn, en daar hoort deze avond ook bij. Hij wordt echter zeer goed vervangen door ene Barry Sparks, die toevallig dezelfde basgitaar hanteert, alleen zonder Aston Villa kleuren….

Als de heren opkomen blijkt zanger Phil Mogg het beste te renderen in een rok, waardoor zijn kroonjuwelen vrij spel hebben. Volgens hem is dat een goede reden om niet te dicht bij de rand van het podium te komen. De band start met Helldriver van het nieuwe album The Visitor en het moet gezegd, het rockt als een tierelier en het wekt de interesse om de hele plaat eens te gaan beluisteren. Daarna volgt nog een jonge song, voordat er begonnen wordt met zo’n beetje de hele Strangers In The Night plaat te spelen. Nu is dat niet zo gek, want dat is wel een van de beste live albums aller tijden, maar het geeft ook aan hoezeer deze band het van hun verleden moet hebben.

Niet dat er iemand ook maar over durft te klagen, want de band is enorm goed in vorm. Phil Mogg, die nu niet bepaald bekend staat om zijn gezonde levensstijl, gaat duidelijk naar de sportschool en is zo fit als een hoentje, mede dankzij het door hem geprezen Nederlandse water, zegt hij. Hij is tevens erg goed bij stem, een absolute must als het gaat om een geslaagde avond UFO muziek.

Gitarist Vinnie Moore is duidelijk volledig geïntegreerd binnen de band, want hij speelt alsof hij nooit anders gedaan heeft. Daardoor heb je bijna nooit het gevoel dat je de oorspronkelijke gitarist mist die de gespeelde nummers groot heeft gemaakt. Alleen bij de songs waarbij het super Schenker gehalte bovenmatig is, Rock Bottom en Doctor Doctor, hoor je dat Vinnie moeite heeft om deze zo te spelen als de meester zelf altijd doet, maar dat is maar een hele kleine smet op de avond, want voor de rest valt er werkelijk niks te zeiken.

Het geluid van deze avond is door een ringetje te halen en drummer Andy Parker en bassist Barry Sparks werken zich een slag in de rondte om de band aan de gang te houden. En ja, gitarist/keyboard man Paul Raymond blijft nu eenmaal de saaie pier die hij is, terwijl hij toch ook heerlijk speelt. Als je al die mannen bij elkaar ziet, dan kun je niet anders dan concluderen dat ze er nog steeds enorm veel plezier in hebben om te spelen, en dat is een welverdiend applaus waard. En ja, ik voel me kiplekker na zo’n avondje plezierige muziek.
Na iets meer dan anderhalf uur is de koek op, de pijp leeg zogezegd. Dat is wel jammer, maar betekent ook dat we op deze zondag nog voor het donker thuis kunnen zijn. Dan kunnen de ouderen onder ons weer op tijd naar bed en zijn ze de volgende dag weer volledig fit om te gaan werken.

Lees meer: live reviews