Staind – Luidkeels gegil en stilte wisselen elkaar af

Maar goed, het is inmiddels al rond 20.00 uur en sta ik met redelijk wat verwachting te wachten op Staind. Ik had ze 2 weken geleden nog op Rock Am Ring gezien en dat was een behoorlijk vet optreden, dus zat vol hoop. Maar… geen Staind, want het blijkt dus dat Krezip een try-out heeft, wat gelijk verklaart waarom ik zoveel vrolijke kleurtjes zag. Het hele op tijd zijn was dus behoorlijk overbodig, aangezien de show uiteindelijk pas begon om 20.40 uur.

De muziek begint.. eindelijk. Na luidkeels gegil en gebrul van de mensen in de zaal tijdens de opkomst van Staind, wordt het daarna toch flink rustig. De mensen lijken zich eigenlijk amper te vermaken, terwijl het geluid toch goed staat en er zeer aardig wordt gespeeld. Staind doet niet zo gek veel met het publiek, wat wel jammer is en ze bijna een arrogante houding geeft. Alleen de gitarist gaat helemaal los, ik heb hem gedurende het concert nagenoeg niet stil zien staan.

Pas bij de wat bekendere nummers, zoals ‘It’s Been A While’ en ‘So Far’ gaat het publiek echt goed los en is er zelfs een kleine mosh te vinden in de zaal. En bij ‘Everybody Changes’ gaat het dak er helemaal af. Helaas slaat daarna de rust weer toe en staat iedereen eigenlijk weer levenloos voor zich uit te staren, wat zeker niet bijdraagt aan de sfeer op het concert.

Staind zet zelf verder wel een goede set neer, instrumentaal klinkt het vrij goed en het geheel zat ook strak in elkaar. Het grootste minpuntje was dan wel de zang, aangezien je soms overduidelijk kon horen dat de juiste noten niet gehaald konden worden, dus dat er maar even over werd gegaan op een grunt of stilte.

Ter afsluiting was er nog een prachtige ballade, wat voor absolute stilte zorgde in de zaal, aangezien dit zonder versterkers of microfoons werd gedaan. Iets wat zeker voor een bijzonder momentje zorgde in de zaal, en ook met luid geklap en geschreeuw beloond werd achteraf.

Lees meer: live reviews