Rockhard festival 2009 – Zon, metal en sfeervol!

Om klokslag 15.00 uur is het dan zover, Witchburner mag de aftrap doen en ik moet zeggen dat doen ze niet geheel onverdienstelijk. Het is altijd moeilijk om een festival te openen, maar al snel nestelen zich fans voor het podium die de band aanmoedigen zodat Witchburner niet prompt verloren voor een leegte op het grote podium staat. Waar we voorheen de vogels nog hoorden fluiten liet Witchburner de luidsprekers goed warm draaien met nummers als Sign Of Evil 666, Demonic War Machine, Blood Of Witches en Witchburner.

Goed, de toon was gezet, iedereen wakker en konden we ons opmaken voor Angel Witch, een band waar ik me als ouwe rot op verheugd had. Toch moet ik zeggen dat de band mij niet het hele optreden kon overtuigen. Waar dat precies aan lag weet ik niet, maar misschien was de nummerkeuze van de band niet geheel in de lijn der verwachting voor een festival als deze, lag het misschien aan het tijdstip, of hoor ik de band toch liever op een Keep It True festival of iets in die aard, waar ze beter tot hun recht komen. In ieder geval was het einde van de set wel sterk te noemen met Angel of Death, Baphomet en natuurlijk Angel Witch.

Het werd weer tijd voor steviger kost en dat kun je aan Deströyer 666 wel overlaten. Laat het nieuwe album van de band Defiance er al geen twijfel over bestaan dat de band beter is als ooit, live weten de heren hier ook wel raad mee. Dat bleek ook wel uit het publiek die zich in steeds grote getallen voor het podium nestelden en hun nekspieren eens goed de kost gaven.

Terug naar de arena, want Jag Panzer stond in de startblokken en daar waren veel fans voor gekomen, dus konden we ons opmaken voor een stevig portie headbangen. Harry Conklin en kornuiten weten hoe je het publiek los kunt krijgen en ze stelden ons dan ook niet teleur. Startend met Chain Of Command gevolgd door Future Shock werd gelijk de toon gezet voor wat er verder zou komen. Wat is dit toch een heerlijke festival band, veel sfeer, geweldige muziek en een zanger die de boel goed op zijn kop kan zetten. The Mission, Iron Eagle, King At A Price, Take To The Sky, Licensed To Kill, Ja, ze weten drommels goed wat de fans willen horen.

Op de plek waar wij zaten in het Amphitheater was ondertussen het feest ook goed op gang gekomen en we besloten met z’n allen maar eens om bij de backstage tent te gaan kijken, waar men ook al aardig op dreef begon te raken met allerlei rare zomerse cocktails die daar geschonken werden. Het werd maar weer eens tijd om onze kelen te schrapen (nee, niet met die cocktails…..) en ons in het feestgedruis te mengen, dit alles ten tijde dat Opeth het publiek verder vermaakte. Na Opeth werd de tent natuurlijk helemaal vol, zodat de zweetdruppels niet meer te tellen waren, dus besloten we maar eens naar de afterparty te gaan, die in de grote tent werd georganiseerd, waar een DJ de mensen nog verder moest laten headbangen. Eenmaal in de tent vonden we de muziek belachelijk zacht staan en dachten eerst nog dat de boel al was opgeblazen, maar helemaal naar voren gekomen, bleek dat de boxen gewoon op de grond stonden in plaats van op het podium bij de DJ. Het was dorstig weer daarbinnen, dus moesten we vochtgehalte wel even op peil houden. Intussen ontstond er bij de klanken van Metallica een ware moshpit, waarop Henk Bosma (beer van een gozer) onze fotograaf wel even zin had om mee te doen. Natuurlijk wisten wij al wat er zou gaan gebeuren en ja hoor, binnen een halve minuut stond hij er nog alleen, waarop wij uiteraard dubbel lagen van het lachen. Toch was er eentje die het lot nog even wilde tarten en met verve tegen Henk opknalde van achteren, waarbij hij zo weer terugkaatste en met een mooie buiteling op de grond belande. Ach ja, een beetje humor moet er zijn, nietwaar? Voor ons werd het tijd om terug te gaan naar de auto om vervolgens nog even gezellig na te praten.

Logisch gevolg was natuurlijk dat we de eerste band Evocation moesten missen en bij Grand Magnus als eerste de geluidsbarrière wisten te doorbreken. Daar konden we genieten van een stevig portie metal die de band met veel plezier ons voorschotelde, zoals de geweldige kraker Wolf’s Return, de nekbreker Iron Will en dito King Slayer. De hardrock/metal van Audrey Horne was absoluut degelijk te noemen, maar was voor mij iets waar ik mijn aandacht bij moest houden, wat soms wel eens lastig was voor mij, maar dat had niets met de band te maken, die speelde een goede set. Je doet nu eenmaal meer dan alleen maar luisteren op een festival.

Daarna was het even tijd om naar het karaoke podium te verhuizen. Ja, want daar stond ook het een en ander op het programma. Mensen konden zich hiervoor inschrijven en één nummer uit een 16-tal nummers kiezen om dit samen met de band Saitenhexer (coverband) ten gehore te brengen. De winnaar kon vervolgens op zondag op het grote podium met een allstar team dit nummer zingen. Dat was natuurlijk leuk en vol overgave konden we genieten van een paar oude krakers, zoals Holy Diver en Breaking The law, waarbij het publiek zich uiterst sportief opstelde en uit volle borst meezong. Een leuke afwisseling tussen alle professionals.

Eenmaal terug bij het podium was het de beurt aan de notenkrakers van Dragonforce. Je vind het mooi of je haat ze, maar een ding is zeker, een showband is het bij uitstek. Man, wat hebben die lui toch een tempo in huis, dat ze nog tijd hebben om adem te halen. Toch werd dit optreden voor ons verstoord. Fotograaf Henk struikelde over de betonnen treden en kwam lelijk ten val met zijn been. Dat werd dus even rust voor de goede man, maar het zag er niet zo goed uit. Eigenwijs als die is werd hij toch overgehaald om even bij de E.H.B.O. post langs te gaan waar hij werd verzorgd. Goedgemutst kwam hij daar weer vandaan en leek het mee te vallen.

Op naar Forbidden, die ons een portie Bay Area thrashmetal voorschotelden, waarbij menig langharige zijn haren lieten wapperen, wat een mooi tafereel opleverde daar voor aan het podium. En wat een heerlijk optreden van de mannen, die er duidelijk zelf ook zin in hadden, maar dat geldt eigenlijk voor elke band, want wie wil nu niet op zo’n gave locatie spelen. Maar goed, met o.a. Parting Of The Ways, R.I.P., Step By Step, March Into Fire en Chalice Of Blood viel er genoeg te genieten met Forbidden.

Toen werd het tijd voor ons aller Jon Oliva met zijn band Pain. De aankondiging van chef redacteur Götz Kuehnemund bracht al veel teweeg en met een nieuwe vleugel, wat al eerder was beloofd, konden we ons opmaken voor een man die alle respect verdiend. Alleen schrok ik en met mij ook anderen toen de eerste zanglijnen voorbij kwamen. Wat was er aan de hand met Jon zijn stem? Hij klonk schor en we vreesden al het ergste, maar naar twee nummers werd het gelukkig beter en konden we dan toch weer genieten van een eervolle set, waarbij natuurlijk de nodige krakers van Savatage voorbij kwamen, zoals Gutter Ballet, Jesus Saves, Hall Of The Mountian King en anderen, die uit volle borst werden meegezongen.

Met ons Henk ging het intussen toch niet zo goed, zodat een tweede bezoek aan de E.H.B.O. post noodzakelijk werd geacht en hij nog een keer behandeld werd. Op naar de backstage tent, waar het inmiddels alweer een gezellige boel was. De jongens van Bullet waren inmiddels ook gearriveerd en bleken al het nodige in de kraag te hebben. We werden dan ook met de Zweedse dronkenmanspraat hartelijk begroet en aan de grote tafel werd er vrolijk verder gefeest.

Ook op de derde dag was het weer perfect en gezelligheid troef onder de festivalbezoekers. Tja, het enige wat je dan nog nodig hebt is muziek en stipt om 12 uur grijpen de jonge honden van Tracedawn hun gitaren en weten met hun melodische death metal te overtuigen. Met het hoge technische spel doen deze jonge broeders ons een beetje denken aan Children Of Bodom en het is zeker een band waar we nog meer van zullen horen.

Maar met de eerste tonen van Head Up High van Firewind komt de hele meute een beetje in beweging, die nog even moeten bijkomen van de lange nachten in de partytent. Wat is dat ook al weer voor een beest, juist een kater! De vette gitaarriffs van Gus G. en de krachtige stem van zanger Apollo blijken het juiste middel tegen alle katers op deze vroege namiddag. Na klassiekers als Mercenary Man, een geweldig nieuw nummer en de cover Maniac begint het publiek dan ook goed los te komen.

Dan komen precies om 14.00 uur de jonge honden van Bullet het podium op. Vooraf was al wel duidelijk dat de Zweden tot een van de meest geliefde bands bleek op het festival, maar de reacties van het publiek overtrof toch alles en bewees maar eens te meer dat veel spelen en constante kwaliteit zijn vruchten afwerpt. Bij de nummers From Dusk Till Dawn, Heading For The Top, Roadking en Bite The Bullet, stijgt voor het eerst deze dag de stemmingsbarometer tot recordhoogte en laat Bullet met het afsluitend nummer Bang Your Head een vermoeid, maar gelukkig publiek achter.

De band DAD heeft het natuurlijk zwaar, maar het is noemenswaardig wat de band wel allemaal niet aansleept voor een 45 minuten durende show. Pyros, decors en een energieke show zorgen voor een uitgelaten stemming en het wordt een geslaagd optreden.

Tijd voor een pauze? Nee, dat dacht ik niet, want Lee Altus en Heathen staan alweer klaar en al na een paar noten wordt duidelijk dat zij het publiek geen minuut rust gunnen. Meedogenloos knallen de edele Bay Area thrashers hun riffs het publiek in en de eerste circle pit raast als een tornado door de arena. Naast klassiekers als Death By Hanging, speelt Heathen ook nummers van hun langverwachte nieuwe album en met Open The Grave luiden ze hard de finale in van hun optreden en krijgen we nog een keer een Tsunamie van crowdsurfen.

Het was duidelijk dat velen even op adem moesten komen, maar met UFO op komst werd de band toch door velen vanaf de zijlijn gevolgd. Met nummers als Too Hot To Handle of Rock Bottom en een aantal nieuwe stukken verspreiden de Britten al gauw een ontspannen sfeer, die perfect bij de late namiddag zon paste. Jammer alleen was dat we klassiekers als 'Doctor, Doctor en Lights Out moesten missen. Maakt ook niet uit, de mensen hebben bijgetankt en de arena vult zich tot de nok toe vol aan het einde van de set.

Al in de ombouwpauze is de spanning die in de lucht hangt te voelen. Kan Sacred Reich met hun optreden aan de verwachtingen voldoen van de vroege jaren negentig? Een paar minuten later beantwoorden de fans deze vraag met een enorme circle pit en veel gejubel en geschreeuw, Jazeker! Wow, de band is absoluut in topvorm en speelt met een perfect geluid en dito nummerkeuze. The American Way, Love...Hate..., Death Squad, Surf Nicaragua, War Pigs, geen klassieker wordt overgeslagen. Maar ook zelden gespeelde nummers krijgen we te horen zoals Administrative Dicisions en Sacred Reich. Tussen de nummers door maakt Phil Rind leuke en ironische aankondigingen, wat het tot een fantastisch optreden maakt. Dit is ook zeker een van de hoogtepunten van het festival.

Na de karaoke set met enige covers en de dankwoorden van de organisator, was de weg vrij voor de Eagle. Ja en wie Saxon kent weet dat Biff en zijn mannen altijd garant staan voor een feestoptreden. En jawel, het duurde maar amper 10 seconden om het Gelsenkirchner Amphitheater in een kolkende massa te veranderen. Heavy Metal Tunder, Wheels Of Steel en Motorcycle Man zijn natuurlijk verplichte kost en met Power And The Glory, And The Bands Played On, Dallas 1 p.m. en The Eagle Has Landed, zorgde de band weer eens voor de nodige afwisseling in de set. Ook twee nieuwe nummers werden gespeeld, want het nieuwe album staat hoog genoteerd. Biff’s onverwoestbare stem, zijn altijd komische aankondigingen en zijn grenzeloze speelplezier tekenen de band. Met de laatste single Live To Rock en het altijd meegezongen Denim And Leather wordt de eerste toegift afgesloten voordat Princess Of The Night door de Arena schalt en een punt zet achter deze perfecte show van een evenzo perfect festival.

Lees meer: live reviews