Erol Sora - De gekke wereld van Rock ‘N’ Roll!

Erol: Dank je wel. Ik ben blij dat je ervan genoten hebt.

Erol: Dat was “Mrs Robinson” van Simon and Garfunkel! Daarna begon ik naar de muziek van Kiss te luisteren en veranderde alles helemaal! Een ander nummer dat ik leerde was “Day Tripper” van de Beatles. Ik denk dat dat de eerste gitaarsolo was die ik kon spelen.

Mijn burgerschap is tweeledig. Canadees en Brits. Ik houd van Londen, LA en Vancouver. Het zijn alle geweldige plaatsen om te leven omdat ik me makkelijk kan aanpassen. Ik vind Londen/Europa in het algemeen een meer geschikte plaats als je ervan houdt om klassieke melodieuze hard rock te spelen. Het lijkt erop dat er tegenwoordig in Europa meer interesse is voor dit soort muziek dan in Noord-Amerika.

Ik heb daar gewoond in de midden en eind jaren tachtig tot begin negentig, precies in de weelderige- haar- metal- tijd. Het was echt leuk; ik ga er ook nog regelmatig naar terug om mijn vrienden weer eens te zien, maar ik was altijd bezig met de Britse/Europese bands zoals Whitesnake en Michael Schenker Group. Het was toentertijd dus moeilijk om een band te vinden die goed bij mij paste. Het merendeel van de muzikanten die ik tegen kwam wilden graag van die “feest-rock” spelen. Ik houd wel van die stijl maar ik ben veel meer geïnteresseerd in de muziek dat is geïnspireerd door Black Sabbath enzovoorts. Uiteindelijk kwam ik terecht in een band Siberia genoemd. We speelden op de bekende plaatsen maar door verschillen op het muzikale en persoonlijke vlak zorgden ervoor dat we uit elkaar gingen. Ik heb een hoop geleerd op het gebied van studio en live spelen en ook hoe je nu eigenlijk om moet gaan met al die verschillende soorten mensen en persoonlijkheden die je onderweg tegenkomt in de gekke wereld van Rock and Roll!

De hele architectonische en culturele omgeving was zo anders in LA. Ik houd van de pub cultuur en de Britse humor dus ik voelde me meteen helemaal thuis. Ik groeide daar toen op terwijl ik een hoop Britse televisie en komedies bekeek. Ik kon aardig bouwen op de mensen aldaar. Plus, alle bands willen in London spelen, inclusief een hoop Europese bands die je normaal niet zou zien in Noord-Amerika, dus dat was geweldig voor mij. Daarnaast is Londen zo ontzettende druk en energiek. Ik mis het echt en ga misschien nog terug. We zullen wel zien.

Ja, ik speelde een aantal jaar in John’s band terwijl ik in London woonde. We maakten twee studio cd’s en twee live cd’s/dvd’s. We speelden het ook klaar om een aantal shows te spelen door heel Europa heen en dat was een geweldige ervaring. Ik ben er dan ook trots op wat ik met John heb mogen doen en het zou mooi zijn om op een dag weer met hem te mogen spelen. John besloot een aantal zaken even op non-actief te zetten en hij laat zich wel door heel Europa zien. Hij heeft het er druk mee. Het was een eer om te mogen spelen met zo’n fantastische zanger en man.

Dat is moeilijk om te zetten. Ik hoop dat de nieuwe cd genoeg aandacht krijgt zodat we over kunnen komen naar Europa om een aantal shows te geven maar realistisch gezien. Gezien het huidige economische klimaat is het heel moeilijk voor bands om dat soort dingen te kunnen doen tegenwoordig, maar ik blijf hopen! Ik mis Europa wel heel erg en ben fortuinlijk dat ik nog een aantal goede vrienden daar heb overgehouden uit de tijd dat ik met John speelde, dus ik hoop ze wel weer te zien. Het is al veel te lang geleden. In de tussentijd, blijf ik continu nieuw materiaal schrijven.

Weet je, ik ben altijd blij om bands te zien waarmee ik ben opgegroeid terwijl zij nog altijd doen wat ze doen en ze doen het goed en ik moet zeggen dat Kiss zo’n band is. Ik vind hun laatste cd erg goed en de show die ik gezien heb in Vancouver ook. De meeste van de bands waar ik vroeger naar luisterde zijn nog altijd actief en hoewel ze misschien niet zo succesvol zijn als in de jaren zeventig en tachtig, controleer ik altijd wel of er geen nieuwe muziek is van deze bands. Ik respecteer artiesten die hun ding blijven doen, ook als het in kleinere zalen is en ze minder geld verdienen. Het eerste nummer op mijn cd Taste Of Rock And Roll is eigenlijk een eerbetoon aan dit soort artiesten.

Ik houd ervan om samen te werken met mensen maar de eerste cd van Sora was een manier om heel wat nummers uit mijn verzameling te halen die ik had opgebouwd in de loop van de jaren. Omdat de kritieken zo lovend en positief waren, motiveerde het me enorm om een nieuwe cd op dezelfde manier te doen. Ik ben continu aan het schrijven, dus wanneer de tijd verstrijkt eindig je natuurlijk met een hele hoop nummers die je zelf geschreven hebt. Daarbij hou ik van zingen en voor sommige nummers vond ik het gewoon eerlijk om het zelf te doen. Ik heb altijd de singer-songwriter artiesten bewonderd. Als zanger ben ik meer beïnvloed door de meer blues type zangers wat ook beter bij mijn natuurlijke manier van zingen past. Ik ben niet zo´n giller. Tot dusver hebben mensen die fan zijn van de bluesy manier van zingen me verteld dat ze de zangpartijen op mijn cd goed vinden. Wanneer mensen verwachten dat ik klink als Rob Halford zullen ze teleurgesteld zijn. Nu ik dit allemaal gezegd heb, hoop ik dat ik dit jaar nog wel kan meespelen in wat samenwerkingsprojecten naast Sora.

Ik krijg een heleboel inspiratie van huidige gebeurtenissen en het nieuws. Deze nieuwe cd bleek van nature wat donkerder, misschien zelfs wat harder dan de laatste gewoon door het feit dat er zulke vreemde dingen gebeuren in de wereld in de afgelopen jaren. Een aantal nummers is eigenlijk een soort commentaar op verschillende politieke, sociale media gebeurtenissen in de afgelopen jaren maar dan verpakt op een subtiele manier. Een aantal andere nummers is ontsproten aan mijn fantasie of geïnspireerd door persoonlijke gebeurtenissen of mensen die ik ken zoals in de ballade When You´re Gone.

We zijn momenteel hard aan het oefenen en het klinkt al heel goed. We zullen wat plaatselijke optredens doen in Vancouver en als het mogelijk is, gaan we op weg. Maar het is nogmaals heel afhankelijk van wat financieel haalbaar is om de band over te vliegen.

Oh, dat zouden zoveel mensen kunnen zijn, maar wanneer ik me beperk tot de artiesten op hardrock gebied zou ik dolgraag een cd willen schrijven met of David Coverdale of Ronnie James Dio. Zij zijn twee of mijn favoriete zangers en schrijvers aller tijden. Om gitaar te mogen spelen naast deze twee geweldige zangers lijkt me fantastisch. Een droom van mij zou ook uitkomen als ik samen met Paul Rodgers zou mogen werken.

Ik zou graag willen leven in London in Carnaby Street zo rond de eind jaren zestig, vlak voor de hardrock tijd van de vroege jaren zeventig. Het lijkt me geweldig om juist in die tijd te leven omdat die tijd zo spannend was op het gebied van cultuur en muziek. De muziek die toen uitkwam, was zo fris en nieuw en voor mij zou het echt een muzikale revolutie zijn. Daarnaast houd ik gewoon van de mode van die tijd, vooral hoe de vrouwen gekleed gingen.

Een van mijn favorieten, zo niet mijn echte favoriete guitarist. Niemand klinkt zoals hij dat doet. Ik zou de hele dag wel naar hem kunnen luisteren omdat zijn gitaarspel zo melodieus en gepassioneerd is. Ik houd gewoon van zijn geluid en zijn nummers.

Opnieuw. Kiss heeft me de rock ‘n’ roll gebracht en sommige van Ace’s eerdere solo’s zijn gewoon geschiedkundig en lekker in het gehoor. Dusdanig dat het bijna kleine liedjes in het liedje zelf zijn. Hij is ook een heel herkenbare gitarist en sommige van de Kiss solo’s zijn gewoon klassiekers.

Nog een van mijn favorieten. Geweldig hoe hij melodie, technische vaardigheden en de blues zo weet te combineren dat het zo smaakvol wordt. Ik respecteer ook het schrijverstalent van hem. Eigenlijk vind ik al mijn favoriete gitaristen ook goede ‘songwriters’. Dat is ook wat ik eigenlijk met mijn cd wil bereiken. Naast de focus op de zang wil ik ook graag een gedenkwaardige solo in het nummer.

Lees meer: interviews